«  غیاثیّه،صریر عشق و دانش »

بی وفا رفت و مرا برگ دل پژمرده کرد 
نو گلم پرپر شد و من شدم بی بال و پر

امشب اما او برفت و غصه بارید از فضا 
از چه تلخی می کند سرنوشت خیره سر

هر چه باز آید بهار و بلبلان بر شاخسار 
چون نباشد یار می سازم زمین از گریه تر

امشب اما او برفت و جان شیرینم ببرد 
تیر عشق او ندارد در زمین ما سپر

ترک ما می کرد و غافل از نهیب شعله ها 
کز درونم می جهید و می نمودم شعله ور

غرش کوه وجودم ناله آتشفشان 
خون از او فواره می زد سرخی بعد از سحر